Lucas deelt mede

Praten in een crikeltje

2009-07-26T13:21:00.002+02:00

Sommige mensen in het café zijn niet alleen meestal niet nuchter, maar ook altijd niet snugger. Zoals de man met de rare hoedjes, die ik buiten aansprak op zijn vreemde gedrag.

HIJ "Jij hebt toch een goed hart?"
IK "Ik weet niet, dat moet je aan mijn cardioloog vragen."
HIJ "Wat is een cardioloog"
IK "Een hart-dokter"
HIJ "Hoezo, heb je het aan je hart dan?"

Kat in Eik

2009-06-07T15:50:00.001+02:00

Eer in de uitverkoop

2009-06-04T11:42:00.004+02:00

Op zoek naar de Engelse vertaling van een citaat van Kant kwam ik op Google Books terecht. Rechts in beeld stond de volgende advertentie:

Philosophy Essays/Papers
Give us your topic and we'll do the rest! Custom made - 100% Original.
www.philosophywriters.com

Het bedrijf Philosophy Writers adverteert dat hun expert writers op elk niveau (van high school tot PhD), over elk onderwerp en binnen elke termijn (zelfs binnen 3 uur!) een hoogwaardig filosofisch schrijfsel kunnen afleveren. De student levert alleen het onderwerp, het aantal pagina's en de vormvereisten in, en de writers doen de rest.

Wel vooraf betalen graag: 30 dollar per pagina (255 woorden) bij een deadline van twee weken en 80 dollar bij een deadline van 3 uur.

Vinden wij dit ok? Nee, dit vinden wij niet ok.

Het inleveren van andermans werk onder je eigen naam is plagiaat. De gegeven garantie (100% original writing, 100% plagiarism free) betekent alleen dat de anti-plagiaat-software die op universiteiten gebruikt wordt het paper niet als reeds bestaand herkent. Een ieder die van een dienst als deze gebruik maakt is, hoe radeloos en oververmoeid ook, zijn diploma niet waard.

Geloven wij dit? Nee, dit geloven wij niet. En wel om de volgende redenen:

1. De schrijvers die voor dit bedrijf werken dragen de filosofie geen warm hart toe. Een echte 'liefhebber van de wijsheid' zou nooit domheid verkopen. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die zijn vak zo beschaamt door fraude te bevorderen een goed paper kan schrijven.

2. De 'kwaliteitsgarantie' die het bedrijf geeft is een loze belofte. Welke kwaliteit wordt er precies gegarandeerd? De enige maatstaf voor kwaliteit die een klant van dit bedrijf interesseert is zijn cijfer. En een goede cijfer wordt niet gegarandeerd. Probeer bij het halen van een onvoldoende maar eens je geld terug te krijgen.

3. De garantie dat er op elk niveau en binnen elke termijn gewerkt kan worden roept vragen op. Hoe geniaal is iemand die binnen een paar uur een paper op masters-niveau schrijft over een onderwerp dat hij niet bestudeerd heeft? Het is een mooie uitdaging, maar ik betwijfel of hij haalbaar is. Misschien zijn de writers de knapste koppen van de Amerikaanse academia--iets wat ik zeer sterk betwijfel---en misschien heeft het bedrijf voor elk denkbaar onderwerp experts voorradig die op elk moment beschikbaar zijn voor een grote klus. Het is allemaal erg onwaarschijnlijk. Veel waarschijnlijker is dat het bedrijf in zo'n geval iets in elkaar flanst dat helemaal niet goed is. Het geld is al binnen en of de student een voldoende haalt is niet hun probleem.

Philosophy Writers kapitaliseert op de radeloosheid van een student met een onhaalbare deadline. Slim idee, maar niet ok. Beide partijen zijn oplichters en dat weten ze maar al te goed. Maar ze zullen er mee wegkomen. De student haalt waarschijnlijk zijn studiepunten. Als dat niet zo is, vervloekt hij zijn eigen stomheid in plaats van het bedrijf---je brengt een gestolen televisie die niet goed blijkt te werken ook niet terug naar de heler.

Mooi

2009-05-30T04:37:00.001+02:00

Wat een lied, wat een man!

Feiten zonder omhaal

2009-05-09T15:54:00.002+02:00

Op het internet zijn een hele hoop fenomenen te vinden, die elke zichzelf respecterende gebruiker zou moeten kennen. Tot mijn grote genoegen vind ik er met regelmaat nieuwe bij (maar daar zou ik me eigenlijk over meoten schamen).

Mijn nieuwste vondst heet The Straight Dope en heeft de welluidende ondertitel Fighting Ignorance Since 1973 (It's taking longer than we thought.

Het is een column voor een aantal kranten, reeds meer dan 30 jaar bijgehouden door ene Cecil Adams. Cecil verkoopt zichzelf met ironische zelfoverschatting als 'de slimste man die ooit geleefd heeft'. Zijn gevoel voor humor hoeft hij zelf niet te overschatten, want dat doe ik al.

De stukjes zijn reacties op moeilijke en amusante vragen, waarvan je niet wist dat je het antwoord wilde weten:
'Wordt bij het geven van een fatale injectie in Texaanse gevangenissen de arm eerst ontsmet met een watje?'
`Zijn de producten van Tell Sell echt het driedubbele van de verkoopprijs waard?'
`Klopt het dat er Zyklon B in suikerbieten zit?'
`Bestaat er zoiets als een mannelijke kuisheidgordel?'
`Heeft Michael Jackson echt de rechten van The Beatles-liedjes gekocht?'

De stukjes worden sinds een aantal jaar online aangeboden, en het resultaat werkt minstens zo verslavend als Wikipedia.

Tot besluit van zijn stukje over de vraag `Waarom worden lijken six feet under begraven?', beloont hij zichzelf met een grap (omdat hij zich de rest van het verhaaltje in heeft weten te houden). `Why are lawyers buried 24 feet under instead of 6? Because deep down they're good persons.'

Afschuimen met een bekertje

2009-05-02T15:41:00.005+02:00

Is het u wel eens opgevallen dat de barmensen in Paradiso hun biertjes afschuimen met een plastic bekertje? En heeft u zich wel eens afgevraagd waarom ze niet gewoon een schuimspaan gebruiken?

Vorige week was ik met slechts tien anderen bij een mooi concert van Tom Freund in de kleine zaal. Bij het bestellen kwam mijn verwondering over de vreemde gewoonte opnieuw opborrelen. Ditmaal, echter, zonder de harde muziek en de twintig anderen die over mij heen proberen te bestellen, had ik zowaar de aandacht van alle drie de barkeepers.

Ik besloot mijn verwondering om te zetten in nieuwsgierigheid.

`Zeg, mag ik eens iets vragen?'
`Jawoor.'
`Waarom schuimen jullie hier in Paradiso biertjes af met een plastic beker in plaats van een schuimspaan?'
`Kweenie, zo doen we dat altijd. We hebben geen schuimspaan.'
`Ik vraag het me al een tijd af en toevallig heb ik laatst een biertapcursus gehad. Een schuimspaan is een stuk beter, zo zorg je dat er een egale laag op het biertje komt, zodat het schuim langer heel blijft.'
`Ja, dat weet ik, maar we hebben een automatische tap, dus je kunt hier toch geen goede biertjes tappen'.
'Maar ze zouden toch iets beter zijn, als je een spaan gebruikt.'
`Ja, dat is waar.'
'En ze zijn niet duur, die dingen. Sterker nog, ik denk dat Heineken tegenover de 10.000 liter bier die ze hier elke week afleveren best een paar gratis schuimspaantjes wil komen brengen.'
`Ja.'
'Nou ja, zeg het eens tegen je baas.'
'Daar loopt 'ie, dus ga je gang.'

Laat ik daar nou net geen zin in gehad hebben. Ik zal er bij het volgende concert wel spijt van krijgen.

Virtueel hoogtepunt

2009-05-02T15:13:00.002+02:00

Weten jullie nog, de jaren '90, toen alle musea, uitgeverijen en educatieve instellingen CD-ROM's en CD-i's uitbrachten, allen met de belofte nu echt interactief informatie aan te bieden? Liefst gebruikten ze echte acteurs in digitale werelden, geluidsfragmenten en plaatjes die iets deden als je op de juiste plek klikte. We zijn inmiddels ruim tien jaar verder, en zulke schijfjes bestaan niet meer. Het internet heeft hun plaats ingenomen als een veel dynamischer en flexibeler medium. De CD-i is de grootste flop van Philips ooit, want wie koopt er nu nog een schijfje over het Menselijk Lichaam of Het Leven van Vincent van Gogh, als alle informatie vrij en constant bijgewerkt online beschikbaar is?

Toch hadden die als eenheid gepresenteerde virtuele rondleidingen een zekere charme, en kon ik als puber (we hadden een CD-i, vraag niet waarom) verdwaald raken in de knullig geacteerde virtuele werelden van spelletjes als Voyeur en de interactieve encyclopedie met een op de korrel genomen zeer beperkte hoeveelheid informatie.

Gelukkig zijn deze tijden niet voorbij en hebben makers geleerd van hun fouten, want het project Het Scholtenhuis combineert de charme van de CD-i met de techniek van nu, een prachtige, weldoordachte vormgeving en een professionele historische grondigheid.

De website gaat over het Groningse hoofdkwartier van de SD in de jaren '44-'45 en laat de bezoeker rondlopen in het huis zoals het toen was, inclusief ruzieënde, zuipende en martelende officieren. De grote hoeveelheid informatie wordt overzichtelijk en prachtig mooi gepresenteerd door een combinatie van een goede verteller, originele documenten en foto's en goed gemaakte scènes met acteurs (mijn vriend Michiel zit in kamer 19 op de eerste verdieping). In plaats van suffe filmpjes met een begin en eind, lopen de gebeurtenissen gewoon door terwijl je al kijkende klikt, leest en luistert.

Gaat dat interacteren!

Alleen al vanwege de omschrijving

2009-02-26T17:02:00.001+01:00

youshouldhaveseenthis.com

Greg Rutter's Definitive List of The 99 Things You Should Have Already Experienced On The Internet Unless You're a Loser or Old or Something

De laatste!

2009-02-09T14:59:00.003+01:00

Mijn laatste filosofie-paper, de afsluiting van het vak The Good Life and the Meaning of Life, is af. Nu alleen nog mijn scriptie...

Ik behandel de Amerikaanse filosoof Thomas Nagel. Hij benadert de vraag 'wat is de zin van het leven?' door ons bestaan onvermijdelijk absurd te noemen. De enige manier waarop we met dit inzicht om kunnen gaan is door ons leven op te vatten met een gezonde dosis ironie. Klopt dat?

Thomas Nagel on the Meaning of Life (Engelstalig, 17 pagina's, 140 KB)

Het Schimmenrijk

2009-01-22T14:54:00.002+01:00

Sinds jaren doet Hans Beerekamp in Skrien de maandelijke rubriek The Big Sleep, over overleden mensen uit de filmwereld. Sinds korter is er elke laatste zondag van de maand in het Filmmuseum een live versie te zien van deze bloemlezing der doden: Het Schimmenrijk. En sinds heel kort zet de rubriek zich voort op internet: www.schimmenrijk.nl. Het blog is, zoals de klikker zien zal, tot stand gekomen met hulp van zoon aan vader.

Google... nerds!

2009-01-18T16:16:00.002+01:00

Tijdens het schrijven van een paper over 'The Meaning of Life' werd mijn vermoeden bevestigd dat de mensen achter Google enorme nerds zijn. De volgende 'easter egg', een verstopt grapje dat vaak in games en andere computerprogramma's voorkomt, blijkt verstopt te zitten in 's werelds meest geliefde zoekmachine.

http://www.google.com/search?q=the+answer+to+life+the+universe+and+everything

Radio Toen: het weblog

2008-12-01T14:43:00.004+01:00

Vanaf heden staan de nieuwe afleveringen van Radio Toen op zijn eigen weblog, te vinden op radiotoen.blogspot.com. Aldaar kun je losse afleveringen downloaden of bekijken en zelfs een abonnement nemen op nieuwe uitzendingen via RSS Feeds.

Radio Toen: 22 november 1957

2008-11-23T19:48:00.004+01:00

Na een paar weken geen nieuwe afleveringen op dit weblog, bied ik jullie bij deze een nieuwe uitzending van Radio Toen aan. Deze keer bespreek ik de week van 22 november 1957. Nieuws over de zojuist gelanceerde Spoetnik 2 en de Nederlandse terugtrekking uit Nieuw Guinea en muziek die rockt en rollt.

Voor het eerst en op veler verzoek, staat het bestand dit keer in mp3-formaat online. De kwaliteit is er niet beter op geworden, maar dat is te wijten aan de beperkte bestandsgrootte op mijn knullige opslagserver (heeft iemand nog een gig of wat serverruimte voor me te leen?). Rechtsklikt u hier.

Mocht je weten wat de woorden RSS feed en podcast betekenen, dan kun je vanaf vandaag een abonnement nemen op Radio Toen (en weet je waarschijnlijk ook wel hoe dat werkt).

Radio Toen: 26 oktober 1967

2008-10-31T13:54:00.004+01:00

Deze week behandelden we het spannende jaar 1967: de Summer of Love is net voorbij en de wereld begint Vietnam spuugzat te worden. Verder is dit precies de dag dat de jonge luchtmacht luitenant John McCain neergeschoten wordt boven Noord-Vietnam. De studio was trouwens ook in staat van oorlog: we werden de lucht uitgedrukt door de Gemeente Amsterdam, die het signaal wilde testen voor de uitzending na ons op dezelfde frequentie. Aan het eind van het tweede uur een leuk telefoontje 'uit de toekomst'.

De links hieronder zijn streams, gehost op Salto.nl. Ze zijn beschikbaar tot 2 maanden na de uitzending.

Deel 1 (archief StadsFm 29-10-08 van 11 tot 12 uur)
Deel 2 (archief StadsFm 29-10-08 van 12 tot 13 uur)

Je kunt het programma van deze week ook downloaden (rechts klikken, "opslaan als..."). Dat is handig, want dat kun je de saaie stukjes overslaan:

Deel 1 (.asf, 28 Mb)
Deel 2 (.asf, 28 Mb)

Radio Toen: 20 oktober 1959

2008-10-23T02:04:00.004+02:00

Mijn debuut als solo-presentator ging goed! Veel Rock 'n' Roll (Buddy Holly en Chuck Berry) en politiek (Fidel Castro en Nieuw-Guinea) in het najaar van 1959 en Nederland wordt aan het einde van de droge zomer geplaagd door bosbranden en stormen. De beller die deze week de prijsvraag gewonnen heeft is een goede bekende van mijn lezers...

De links hieronder zijn streams, gehost op Salto.nl. Ze zijn beschikbaar tot 2 maanden na de uitzending.

Deel 1 (archief StadsFm 22-10-08 van 11 tot 12 uur)
Deel 2 (archief StadsFm 22-10-08 van 12 tot 13 uur)

Je kunt het programma van deze week ook downloaden (rechts klikken, "opslaan als..."). Dat is handig, want dat kun je de saaie stukjes overslaan:

Deel 1 (.asf, 28 Mb)
Deel 2 (.asf, 28 Mb)

Radio Toen: 15 oktober 1978

2008-10-20T16:46:00.008+02:00

Dit is de uitzending van Radio Toen op 15 oktober 2008 over dezelfde week in 1978. De presentatie is van mijn collega Barry, ik ben slechts te gast.

De links hieronder zijn streams, gehost op Salto.nl. Ze zijn beschikbaar tot 2 maanden na de uitzending.

Deel 1 (archief StadsFm 15-10-08 van 11 tot 12 uur)
Deel 2 (archief StadsFm 15-10-08 van 12 tot 13 uur)

Aankomende week ben ik voor het eerst als solo-presentator te horen. Live op woensdag 22 oktober vanaf 11 uur op StadsFM (kabel 103.3, ether 106.8) of daarna op dit weblog.

Radio Toen: 1 oktober 1976

2008-10-20T16:00:00.001+02:00

Dit is de Radio Toen uitzending van 1 oktober 2008 over dezelfde week in 1976. De presentatie is van mijn collega Alex en ondergetekende.

De links hieronder zijn streams, gehost op Salto.nl. Ze zijn tot twee maanden na de uitzending beschikbaar.

Deel 1 (StadsFm op 1-10-08 van 11 tot 12 uur)
Deel 2 (StadsFm op 1-10-08 van 12 tot 13 uur)

Meer foto's uit Indonesië

2008-10-16T13:20:00.001+02:00

www.flickr.com

Pitcairn Islands

2008-10-15T01:00:00.006+02:00

Het leuke van internet, ik vertel niets nieuws, is dat je door min of meer gericht te verdwalen in de hyperlinks soms hele vreemde dingen te weten komt. Mijn feitjesbrein sloeg dan ook op hol aan het einde van de volgende verdwaling. Ik geef verslag:

Een spelletje wordt aangeboden voor 20 Amerikaanse dollars of 14 euro nogwat.
Verbaasd over deze nadelige koers kom al googelend ik op een artikel van de financiële nieuwssite Z24 over de laatste ontwikkelingen over de dollarkoers.
Z24 adverteert op zijn voorpagina een ander artikel Wat als een land omvalt?, over het aanstaande faillissement van IJsland.
Het stukje vermeldt dat IJsland maar een paar inwoners meer heeft dan de provincie Utrecht, en mijn feitjesbrein slaat meteen Wikipedia er op na.
Helemaal onderaan de List of countries by population schetsen de
Piticairn Islands mijn verbazing: dit 'land' ergens halverwege Hawaï en Nieuw Zeeland heeft ongeveer 50 inwoners.
Mijn onmisbare encyclopedische vriend geeft me wat feitjes, waaronder dat de eilanders afstammen van heuse boekaniers (Yarr! en dat deze eilandengroep inmiddels één satelliet-internetverbinding deelt met alle huishoudens, maar wel een eigen top level domain heeft, namelijk .pn
Wie ben ik dan om niet piticairn.pn in te typen? De officiële regeringssite klust bij door .pn domeinnamen te verkopen en wordt opgeleukt met een mp3-tje waarin de (voltallige?) bevolking een liedje zingt.
Echt opvallend echter, is het rubriekje Latest News, dat kopt met "Announcement of Victims' Compensation". Als hier een tsunami overheen spoelt is er niet veel meer te compenseren, lijkt me...
Doorklikkende echter (let op het adres: pitcairn.pn/compensation.html), blijkt er iets heel anders aan de hand te zijn. De overheid kondigt aan de slachtoffers van de in 1999 onthulde child sex abuse een compensatie te betalen. Een te downloaden pdf-je vermeldt de details en voorwaarden. Sorry, wat?!

Ik vraag me af:
Waarom zet je in godesnaam de uitkomst van zo'n gevoelige zaak op de officiële openbare overheids-site? Ik bedoel, het is niet alsof internet de beste manier is om de slachtoffer te bereiken, als de premier twee huizen verderop van iedereen (!) woont en bovendien tegelijkertijd de kruidenier en postbode is. Of zou de bevolking zo blij zijn met hun aansluiting op het internet, dat niemand meer achter zijn computer vandaan komt? En nog zoiets. Hoeveel kinderen zijn er überhaupt op dat eiland om te mishandelen? Het kunnen er niet meer dan een handjevol zijn, aangezien Wikipedia meldt dat er laatst voor het eerst in 17 jaar een kind geboren is op het eiland. En de daders? De documenten hebben het over meerdere verdachten... Wat de fuck?! Het moet hier dus om een soort orgie gaan, waar gewoon iedereen aan mee deed. Hoezo wijs je dan nog een schuldigen en slachtoffers aan? En waarom doen ze er dan 9 jaar over om met een oplossing te komen? Ik bedoel, hoe bureaucratisch kun je zijn als je 50 man te besturen hebt? Wat een bende!

Pas na het schrijven bedenk ik me pas mijn goede vriend Wikipedia er nog eens op na te slaan. Het blijkt hier om de uitkomst van een langlopend proces uit 2004 te gaan. De eilanders houden er sinds jaar en dag een nogal zieke levensstijl op na. Tot een klokkenluider aan zijn spreekwoordelijke bel trok en de Britse autoriteiten waarschuwde was het in Pitcairn normaal om jonge meisjes te bezwangeren. Na de nodige lokale protesten ("Wat doen we verkeerd?") is de publieke opinie inmiddels noodgedwongen omgeslagen. Vandaar het nieuws op de website. Ik vraag me af of het zootje incestpiraten het nu nog wel leuk vindt daar...

Radio Toen: 24 september 1968

2008-09-24T18:00:00.005+02:00

Vandaag heb ik mijn debuut gemaakt op de radio.

Het programma Radio Toen is een project van Dick Pol, een klant van Eik en Linde. Het is welke week op woensdag van 11 tot 13 te beluisteren op StadsFM (kabel 103.3, ether 106.8). Het is een nostalgisch (ouwe lullen!) programma dat terugblikt op de periode 1955-1988 door een tijdsbeeld te geven van de datum van de uitzending, maar dan jaren eerder. Te horen is vooral muziek, maar ook nieuws, sport en uitgaanstips. Dick is een uitstekende redacteur met veel kennis en toewijding: hij zoekt al jaren oude nieuwsberichten en hitlijsten op en stelt hiermee het programma samen.

De huidige presentator is niet veel meer beschikbaar, dus vandaag heb ik als proef meegedraaid als co-presentator. We ouwehoerden over 24 september 1968, een jaar met heel veel hele goede muziek.

Enthousiast maakte ik meteen plannen voor een Radio Toen Podcast, zodat ook de niet-meer-naar-de-radio-luisterende leden van mijn generatie mee kunnen genieten. Dat heb ik niet volledig werkend in één dag van de grond kunnen krijgen, maar hier wel alvast de uitzending, in twee delen van een uur (28 MB per stuk, .asf formaat, rechts klikken en dan save target as...)

Radio Toen, 24 september 1968 (1/2) (2/2)

(14) Slot

2008-09-03T12:10:00.002+02:00

Gisterenavond, na een spectaculaire (maar toch ietwat saaie) Balinese dansvoorstelling in een van de lokale tempels, kwam ik onderweg naar mijn hotel compleet toevallig in een (naar wat bleek) Japans restaurant terecht. Ik bestelde een toetje en raakte aan de praat met de lokale hanggroepjeugd aan de stamtafel, terwijl ze uit een plastic teddyberen-kan een zelfbedachte en -benaamde Arak-coktail dronken, Holy Water. Na de elke reiziger bekende en door mij plichtmatig beaamde lijst namen van Ajax-spelers, kreeg ik mijn eerste maar zeker niet laatste glas. Aan de tafel vol afgekloofde etensresten en overvolle asbakken zat een kleurrijk gezelschap. De in de hoek gezeten vreemde eend in de bijt bleek de Japanse eigenaar. Hij was ladder- maar dan ook ladderzat en sprak vrijwel geen Engels. Zijn vrouw, een mooi jong meisje uit het Christelijke en ontoeristische eiland Sumba vertaalde al net zo hartelijk als ze lachtte. Hoewel de dronkaard gezien zijn leidinggevende positie enige superioriteit zou moeten genieten werd hij verre van serieus genomen en maakte de rest van het groepje tussen het schaterlachen door om het hardst hun excuses voor het wonderlijke gedrag van de naar zeggen anders doodstille Japanner. Mijn opgave om de tafelgenoten een Drum te laten rollen - altijd een leuke inbreng als de communicatie stroef loopt - eindigde in zijn mond en hij vertelde al pruimend dat roken nog veel slechter voor je gezondheid is.

Wayan, met zijn 23 jaren de jongste van het bezopen groepje, vertelde dat hij een free-lancer is. Ik weet inmiddels dat dit een Balinees eufemisme is voor 'werkloos tot een toerist je ergens geld voor geeft'. Mijn voorzichtigheid week echter voor interesse, zeker toen Wayan mijn sympathie opwekte door te vertellen dat hij dronk om het verdriet van het recente vertrek van zijn Duitse vriendinnitje te vergeten. In tegenstelling tot de semi-gigolo's die in elk strandoord ter wereld elke week een nieuwe jonge blonde vrouwen tot prooi maken, getuigde Wayan daadwerkelijk van verdriet en ik had het met hem te doen. Zulke kortstondige vriendschappen zijn het lot van een een Balinees: toeristen komen eventjes naar het eiland, maken tonnen lol en vertrekken snel weer naar hun verre oorden. Wayan is nooit van Bali afgeweest.

Vannochtend werd ik bij mijn hotel opgehaald door mijn jonge gids op zijn kleine maar oersterke Honda. Mijn meer dan honderd kilo en de steile heuvels bleken geen enkele opgave voor het brommertje en we zoefden in een kwartiertje van Ubud naar Wayans kleine geboortedorpje. Een steile klim bracht ons naar een grot, waar de lokale bevolking na een zegening in de tempel in een donkere poel bergwater van hun huidkwalen genezen worden door honderden kleine "doctor fishes". De uitgehouwen tempel ligt in een prachtige valei met een snel stromend riviertje en prachtige rijstvelden. Uit de rotswanden stroomt drinkbaar water wiens verkoeling ik hard nodig had. Ik strompelde voorzichtig maar lomp over de smalle grasrandjes tussen de rijstvelden en een glijpartij op een modderig paadje bracht bij Wayan een aandoenlijke bezorgdheid naar boven. Mijn beschermengel en ik russten uit in de schaduw op de oever van het water en ik fotografeerde voorbij raftende Japanners in felblauwe reddingsvesten.

Na de lunch in het prachtige, spotgoedkope en overheerlijke Dewa Warung, die ik ondanks zijn centrale locatie nooit zonder lokale kennis gevonden had, bestond ons middagprogramma uit een lange brommertocht naar en van de volgende attractie. De beloofde koffieplantage was niet veel meer dan een tourist trap, want het was niet veel meer dan een klein tuintje met koffie- cacao- en salak- (een heerlijke vrucht met een schil van slangenhuid) bomen en een souvenirwinkel waar de zogenaamd lokaal gekweekte producten in mooie cadeauverpakkingen opgedrongen werden. Niet erg, want de rit door het adembenemende en vreemd genoeg verlaten landschap was meer dan fantastisch en de gratis proefsessies op de plantage (gemberthee, koffie, chocolade en verse tabak!) zeer bevredigend. Een mooiere laatste dag van deze reis kan ik me niet voorstellen en dat terwijl de avond nog moet komen. Zodadelijk ontmoet ik de vrienden opnieuw en ik ben van plan om me een gigantisch stuk in de kraag te zuipen (en compleet verkaterd aan mijn lange terugreis te beginnen).

Selamat minum!

(13) Ubud

2008-09-02T09:37:00.002+02:00

Voor dit schrijven zat mijn inbox vol met Amsterdams nieuws en aanstaande verplichtingen en gelegenheden; ik moest zelfs midden in deze tropische hitte mijn agenda raadplegen (agen-wattes?). Ik steven met volle snelheid af op een onvoorkomelijk einde van deze magische maand : over drie dagen zit ik thuis met een woeste reisbaard, mooie herinneringen, een knoepert van een jetlag en een hele toffe houten kikkerasbak.

Ja, Ubud is inderdaad een zwaar toeristisch plaatsje; maar nee, dat maakt het niet vervelend. Tussen alle winkeltjes ("Look cheap price" me reet), hippe restaurants (karpers naast de WC) en lelijke Australiers ("Look mate, monkeys!") vind je namelijk Bali. In plaats van een stad is Ubud een uit de kluiten gewassen dorpje dat zijn buren langzaam opslokt met sjieke resort-hotels. De omgeving is machtig mooi en het kost maar een paar minuten om de chaos uit te wandelen en over een uitzicht te struikelen. Binnen de grenzen van de stad vind je trouwens zonder al te veel moeite zat groen en vogeltjes-getjirp en een blokje om brengt je zo het echte leven in.

Dit leven van de Balinezen is wonderlijk en relaxed. Het meest opvallend is het belang van religieuze rituelen: offers (ik ben al meerdere malen gestruikeld over een bananenblad-bakje met koekjes, bloemetjes en wierook), tempels (elk huis heeft er een en elke straat zeker tien), ceremonies (met mooi geklede mensen en muziek), artefacten (overal staan kleine standbeeldjes en geen muur is onversierd) en feestdagen (er zijn zoveel goden dat er elke week wel een paar dagen bijzonder zijn).
Toch hangt er nergens een dominante religieuze sfeer en heb ik me nooit opgelaten of voorzichtig gevoeld. Als de situatie het verlangt trek je je schoenen uit of draag je een sarung om je middel maar nooit zal iemand je vragen om een Boek te lezen of meer Respect te tonen. Het geloof is hier een vanzelfsprekend onderdeel van de cultuur en hoewel mensen de rituelen serieus nemen, doet niemand er belangrijk, gewichtig, laatstaan krampachtig over. Misschien komt deze ontspannen houding door de historische mengelmoes van Christendom, Islam, Hindoeisme, Boeddhisme en plaatselijk bijgeloof, misschien zijn Balinezen gewoon niet van moelijk doen. Op deze manier wil zelfs ik buigend voor een overgroeid altaartje mijn handen samenvouwen.

Een andere Balineze bijzonderheid (en een ander teken van religieuze tolerantie: gisteren is ook hier de Ramadan begonnen) is de liefde voor varkensvlees. Vermoeid en hongerig strandde ik gisteren bij een lokale warung die gezien de rijen voor de deur een lokale favoriet zou moeten zijn. Het door Honda en Coca Cola gesponsorde uithangbord spelde "IBU OKA. Babi Guling. Roast Suckling Pig." De maaltijd was fantastisch. Grote stukken mals geroosterd speenvarken lagen in een hemelse saus op me wachten op een bergje witte rijst. Het wachten duurde niet lang.

Mijn lunch vanmiddag bevatte geen varkensvlees, maar was minstens even lekker. Zoals op andere Indonisesische eilanden wordt ook hier graag gegeten in de Padang traditie. Dat gaat zo. Een rieten mandje wordt aangekleed met een rondom ingekeept stuk vetvrij papier en gevuld met twee bollen witte rijst. Achter een kanten vliegengordijn is de etalage van het restaurant gevuld met kunstig gestapelde diepe borden van porcelein, waarin de aan te wijzen keuzes uitgestald liggen. Kippenbouten, gerarineerde eieren, pittig aangemaakte zee-spinazie, gebakken tempeh, gezouten visjes, vele soorten sambal en minstens vijftien andere gerechten. Je wijst aan wat je wilt, bestelt er een flesje Teh Botol bij (een lokale ijsthee die echt naar thee smaakt), neemt plaats aan een van de grote tafels, wast je handen in een bakje water en brengt de heerlijkheden met de vingers van je rechterhand naar je mond en schuift ze met je duim naar binnen; je laat een boer of twee en rookt uitbuikend een sigaret. Zo eet ik het liefst en lekkerst.

Hoewel deze vreetsessie mijn mooiste Ubud-herinneringen uit zullen maken heb ik vandaag ook nog cultureel gedaan. Aan de rand van de 'stad', vruchtbaar gelegen tussen rijst en palmen, staat het prachtige complex van de ARMA (Agung Rai Museum of Art). Hoewel ik zeker mooie en bijzondere schilderijen heb gezien is de collectie is lang niet zo spectaculair als de locatie. Het terrein bestaat uit twee hoofgebouwen (in Balineze stijl maar dan groter) met kunst en een ontelbaar aantal paviljoentjes, fonteinen, tempels, trappetjes en overkappingen; alles overladen door een zee van bloemen, planten en bomen. Langs de oostkant van het complex ligt tegen een heuvel een prachtig en doodstil verlaten resort met bungalowtjes, tuinen en een helblauw zwembad waar ik kalmpjes doorheen kon wandelen. None too shabby...

Gelukkig heb ik vanochtend, na vertrek uit mijn huiselijke maar donkere en bedompte homestay, een eigen paradijsje gevonden. Mijn bungalow heeft, net als die in het ARMA resort, een rustige en groene heuvelligging en uitzicht over een prachtige tuin met vogeltjes en bloemetjes, en kost geen vierhonderd maar vier euro per nacht. Helaas kan ik er maar twee nachtjes in slaap gesust worden door de roep van een gecko en dan moet ik echt naar het vliegveld.

Geh! Koo... Geh! Koo...

(12) Weer boven water in Ubud

2008-09-01T06:58:00.002+02:00

Een kleine week geleden vond een boot met duikers van Geko Dive voor de kust van Padang Bai een drijvend object. Het bleek een Belgische man van in de veertig in vol duikoornaat. De computer om zijn pols zei dat hij, na vier dagen steeds dieper, diezelfde dag tot 84 meter is gekomen. Geen duiker die ik sprak - iedereen wist ervan - betreurde de dood van deze geschifte waaghals. Hij moet de gevaren gekend hebben en sloeg alles in de wind: duik nooit alleen, put jezelf niet uit, ga niet zonder bijzondere training en ervaring dieper dan 40 meter. Duiken is geen gevaarlijke sport, zo heb ik gemerkt, maar alleen bij de gratie van het gezonde verstand en de voorzichtigheid van de deelnemers. Wat deze man gedaan heeft is zelfmoord - parachutespringen zonder parachute.

Mijn eerste duik als brevethouder was bij Tulamben, in het noordoosten van Bali. Tijdens WOII is de USS Liberty, een Amerikaans vrachtschip, door een aantal Japanse torpedo's geraakt, gezonken, en succesvol naar het strand gesleept. Toen in 1962 de Gunung Agung uitbarstte, heeft de lavastroom het wrak terug het water in gedreven. Het gezonken metalen gevaarte, in twee stukken gebroken en compleet leeggehaald, is nu de meest populaire duiklocatie van Bali. Deze populariteit mag dan irritant zijn maar is zoals bij andere drukbezochte attracties in de wereld volstrekt begrijpelijk. Nergens is het voor een beginnende duiker mogelijk om zo makkelijk zo dicht bij een scheepswrak te komen, laatstaan een zo prachtig exemplaar.

Onder water trof me de schoonheid en symbolische waarde van deze plaats. Een door mensen gemaakt mechanisch wonder begeeft het en verliest de strijd tegen het water. Na een menselijke redding weet het het strand te bereiken, maar de natuur wint wederom en wijst met een enorme kracht het weerloze artefact zijn plaats. Op de bodem wordt het roestende metaal ingelijfd door het onderwaterfauna: het wrak is ingeggroeid in koraal in de prachtigste kleuren, dat op zijn beurt het huis is van miljoenen beesten: roggen, schorpioenvissen, scholen volwassen Jackfish, Garden Eels (die nieuwsgierig hun kop uit hun holletje steken), gigantische open-en-dicht-klappende schelpen, zeesterren en de prachtig gekleurde en benaamde Sweetlips. De mens is nu slechts te gast en bewondert al bubbelend - wederom dankzij een technisch wonder - wat de natuur met zijn gefaalde gevaarte gedaan heeft. Irene, een Zwitserse duikinstructeur, vertelde me dat zij pas na honderden duiken het gevoel heeft dat ze een deel is van de wereld onder water; ik kom niet verder dan een verwonderde en ietwat klunzige hoogachting.

Inmiddels ben ik in Ubud gearriveerd, mijn laatste locatie van deze geweldige reis. Tot nu toe heb ik vooral veel winkeltjes gezien maar morgen wandel ik door de apenbossen en rijstvelden die de omgeving rijk schijnt te zijn. Het wandelen zal wel mijmeren worden en peinzen en terugkijken. Ik wil mezelf de kans geven om voor mijn terugkeer (tandartsafspraken, scripties, werken, zwembaden en huishouden) uigebreid mijn ervaringen te herkauwen. Wat zal ik een hoop vergeten en wat zal me een hoop bijblijven.

(11) Padang Bai

2008-08-29T12:49:00.005+02:00

(Dit is de vierde poging om een stukje online te krijgen. Hoewel Padang Bai een belangrijke havenplaats is vanwaaruit schepen naar Lombok vertrekken, is er hier geen breedband en zijn de inbelverbindingen danig langzaam, dat zelfs mail lezen of bloggen te veel gevraagd lijkt.)

De "special massage" die ik zojuist genoot bij een oud mannetje in een morsig kamertje heeft zijn werk gedaan: de spanning en vermoeidheid van drie dagen duiken is zo goed als verdwenen en nieuwe stressfactoren (groepjes agressief grommende honden, onbruikbaar trage internetverbindingen en zoemende muggen) zijn goed te behapstukken.

Morgen studeer ik af. Cynthia, de Britse eigenaresse van Geko Dive, zei dat het examen een eitje zal zijn. De drie zwembadsessies en vier 'echte' duiken vielen me, tot mijn verbazing, reuze mee. Ik ben rustig en in controle, zelfs als ik op 18 meter diepte mijn masker af moet doen, van regulator (mondstuk) moet wisselen of onder een grote koraalrots naar een slapende haai zoek. Het duiken heeft, naast het spektakel van de ervaring zelf, ook andere positieve effecten. Ik ben me in toenemende mate bewust van mijn lijf. Hoewel de gewichtsloosheid maakt dat zelfs de minst fitte eetjunk zich soepel en moeiteloos langs de bodem kan bewegen, doet de activiteit me beseffen dat ik mij anders wil. Reizen als deze doen wel vaker zulke 'openbaringen' bij me opborrelen, maar ik denk dat het nu anders is. De armoede van Indonesie, altijd verborgen achter vriendelijke glimlachen, maakt dat een nadenkende Westerling realiseert dat zijn leven vol van voor-lief-genomen zegeningen is. Als ik mijn kansen blijf verkwisten eindig ik met spijt. Dat wil ik niet.

Intussen loop ik fluitend rond, eet ik lekker, geniet ik van de mensen die ik tegenkom, lees ik een goed boek, drink ik een biertje en ben ik domweg de Lucas die ik en jullie kennen. Mijn reis nadert zijn einde. Hoewel ik thuis niet iemand anders ben, en thuis nog altijd hetzelfde is, zal er toch iets veranderd zijn. De tijd zal leren wat.

(10) Via het meer van Batur naar Padangbai

2008-08-26T13:08:00.008+02:00

(Een kort en saai stukje dit keer, gestuurd met een 28k8 modempje in Padangbai.)

Nog steeds niet bijgekomen van de fantastische onderwaterervaring (zojuist vertelde een ervaren duiker in Padangbai me dat de schoonheid van het eiland Menjangan elke plaats in de veelgeroemde Rode Zee doet verbleken) vertrok ik eergisteren om 9 uur richting de vulkaan Gunung Batur. De Belgen en ik hadden 's avonds via het brandnieuwe door een Nederlander gerunde cafe The Oldies in Lovina transport geregeld en de chauffeur reed ons via de toeristische waterval Git Git en vier beelschone Hindu-tempels rond Singaraja (dat Leeuwenkoning betekent), naar het plaatsje Kedisan aan het Batur-meer. Het fantastischte uitzicht vanaf het hotelterras deed me denken aan het meer van Geneve en hoewel de meeste mensen in deze omgeving komen om de vulkaan te beklimmen, schrok de trek mijn benen af. In plaats daarvan dook ik het meer in, tot grote hilariteit van de Gentenaren met wie ik even later een nogal knullig potje Scrabble speelde. Ik kwam er achter dat alweer een andere Nederlander in het plaatsje (uiteraard voor mij te kleine maar verder supergoede) fietsen verhuurt en daar bestond mijn ochtendprogramma uit.

Alweer een andere chauffeur - met een groepje is dit de betaalbaarste, snelste en meest comfortabele manier van reizen in Bali - reed op verzoek van Ilse om via het gigantische tempelcomplex Besikih. We hadden mazzel, zo vertelde de ons aangesmeerde gids, want vandaag was een ceremonie bij te wonen. Behalve een lange stoet mooi geklede Hindu's en een klein gamelan-orkest was van het feestgebeuren weinig te merken, maar het is heel bijzonder te voelen dat deze magisch mooie plaats nog altijd als heilige plaats in gebruik is. Hoewel de reis vandaar naar deze relaxte havenplaats (vanwaaruit de pont naar Lombok vertrekt) niet lang was, begon mijn rug te klagen. Ik heb iets te veel uren in iets te kleine bussen doorgebracht. Gelukkig kan ik hier even blijven en vertrekken Ilse en Toon naar de Gili Islands. Een uitstekende duikschool met een charmante Britse instructeur biedt hier een 4-daagse PADI Open Water Course aan. Vanavond beslis ik of ik overmorgen de bodem van de Blue Lagoon (ja, zo heet 'ie echt) aanraak.