Man

The man in me will do
Nearly any task
And asked for compensation
There's a little he would ask
Take a woman like you
To get through
To the man in me

Bob Dylan, The Man in me

Vrolik?

Er is een kans - ik weet niet hoe groot - dat ik binnenkort ergens anders woon. Vandaag heb ik voor het eerst een bekeken woningbouw-huisje geaccepteerd. Het is een leuk huisje in Oost met in de slaapkamer een deur naar een tuintje. In dezelfde straat wonen vier goede vrienden van me. Ik ben zevende op de lijst en er kwamen vier mensen kijken.

Ik hoop binnenkort Vrolik te zijn.

Pulp Fiction

Deze film is inmiddels alweer dertien jaar oud (!). Misschien was Tarantino in zijn tijd postmodern en snel, we zijn nu duidelijk een millennium verder en tillen recyclen en versnijden tot nieuwe hoogtes.

Pulp Fiction Fucking Short Version op YouTube

Ristorante Pizzeria

"Het is er niet meer", realiseerde ik me ineens. Toen pas miste ik het.

De pizzeria:
visnetten aan het plafond,
plastic druiventrossen,
korfflessen Chianti in de vensterbank,
het donkerbruine timmerwerk bij de bar versierd
met vervaagde polaroids en
omgekrulde buitenlandse bankbiljetten,
affiches met verbrokkelde zuilen,
Eros Ramazotti op repeat,
een gondel van verf op de muur,
buon giorno met een Turks accent.

Pepe op de Westerstraat en Toscana op de Haarlemmerdijk waren ooit bedompt, morsig en knullig. Nu zijn ze licht, schoon en zakelijk.

Hoezeer de pizzeria's van weleer ook faalden in hun kunstmatig en over-the-top gecreëerde sfeer, sfeer hadden ze wel.

Gelukkig spelt de menukaart - nog altijd even creatief - capuchino en spagheti cabonarra. Mag dat onverbeterd blijven?

Spreeuwen

Laatst had ik een hele fijne zaterdag. In mijn agenda stond die dag aangekondigd als "Lucas-verwendag". Zo had mijn meisje, de verwenner in kwestie, de dag genoemd. Ze had allemaal verrassingen voor me was heel erg lief. Zo lief zelfs, dat ze zelfs liever was dan ze normaal lief is.

Toen we in het Sarphatipark luxe bagels aten en een beetje verliefd zaten te doen, was om ons heen de wereld bezig:

Een groep spreeuwen kwam aanvliegen als een snelle wolk. Ze streken neer op een boom en er kwam nog een groep van een andere kant. De eerste vloog weer op en samen vormden ze een grotere. Ze dansten ritmisch zonder muziek en er kwamen er nog meer en toen nog veel meer. Ze waren met meer dan duizend en de lucht zag er zwart van. Om ons heen draaiden ze, ze doken en stegen en ze kadansten en sinusten en ze accelereerden en vertraagden en ze deinsden en veranderden van richting. Toen er één een boom opzocht was een fractie later elke tak vollop bezet. En dan gingen ze weer, terwijl uit elke richting nog meer kwam.

Ik dacht bang
aan de apocalyps en de Birds
maar was blij
gefascineerd
(door de weldadige gewelddadigheid).

Het was een melodie, complexer dan bedacht kan worden. Artis natura magistra... maar de kunst is lang zo magistraal niet.

We lieten de wereld zijn mooie gang gaan en gingen de onze.

Mes

Voor mijn verjaardag gaf mijn moeder me een mes (en een Euro, want dat schijnt te moeten van een of ander bijgeloof). Vandaag gebruikte ik het mes en ook het bijpassende snijblok. Het mes is te gek, want het glijdt echt door alles heen, behalve door het snijblok. Vroeger sneed ik tomaten met kartels, vanaf vandaag glij ik door ze heen met mijn nieuwe mes.

Ik was nog geen minuut aan het snijden toen het al mis ging. Ik raakte heel licht het mes aan met mijn vingertop. Ik kan het nog niet eens aaien noemen, zo licht raakte ik het aan. Ik deed een pleister om mijn vingertop, en plastic, voor de hygiëne. Toen gleed ik vrolijk verder en merkte ik dat ook mijn andere vingertop een pleister nodig had.

Nu heb ik twee vingertoppen met sneetjes. En een gevaarlijk nieuw mes, dat overal doorheen glijdt.

Het moment

Elk jaar sta ik even stil bij dit moment, voor het eerst echter kan ik het op dit moment zelf wereldwijd maken, dankzij de grootste uitvinding sinds de aardlekschakelaar: het draadloze internet.

Het is weer lente, want ik zit voor het eerst dit jaar op het terras!