Heimat

Zojuist heb ik op het Filmfestival Rotterdam (derde dag alweer, de tijd vliegt hier), de prachtige documentaire Einst süße Heimat (Beyond The Forest) gezien. Gedurende een aantal jaren volgde Gerald Igor Hauzenberger twee hoogbejaarde Saksen in Transsylvanië. Deze bevolkingsgroep, die de regisseur in het napraatje (blijf altijd voor het napraatje!) "Duitser dan de Duitsers" noemde, vertrok eeuwen geleden naar het noorden van Roemenië om daar een zoet vaderland te vinden. Vele grensveranderingen en andere volksverhuizingen later is de groep tot een uitstervende minderheid verworden.

Afstandelijk maar intens worden de man en vrouw gevolgd, terwijl de kijker eerst vrolijk verbaasd en dan steeds geschokter leer kennen wat hun geschiedenis is. De man verwoordt, zich niets aantrekkend van het huidige politieke klimaat, zijn ideeen over politiek (democratie is duur en onnodig), andere volkeren (zigeuners zijn nu eenmaal minderwaardig) en de Holocaust (Hitler was nooit zo dom geweest om dure en opvallende gaskamers te bouwen, als het gebeurd was had hij wel vergif gebruikt). We veroordelen hem niet, omdat we hem leren kennen (wij is hier niet ieder, de regisseur prees de open-mindedheid van het festivalpubliek en vertelde dat hij in Oostenrijk geen vertoning on organiseren

De door zijn moeilijke lange leven ingegeven rijke en kritische blik van de oude Saks is filosofisch gezien leerzaam en hoogst boeiend. De mensheid, door de man steevast "het mensengebroed" genoemd, verpest het te vaak op deze wereld met zijn fouten en domheid. We begraven onze doden in eikenhouten kisten en ontzeggen daarmee de natuur wat haar toekomt. Hijzelf heeft alle fouten gemaakt die hij maken kon en als hij het over zou mogen doen zou hij ervoor kiezen niet geboren te worden. De filmmaker helpt hem met zijn testament, dat dichterlijk opgesteld en in een sierlijk handschrift vraagt om zijn lichaam in een linnen doek terug te geven aan van wie het is.

De vrouw heeft haar naam al lang in het familiegraf gekerfd, met haar geboortejaar en de eerste twee cijfers van haar sterjaar. Wist zij veel dat ze zo lang leven zou dat deze cijfers niet meer kloppen? Wie ben ik om het verleden van deze karakteristieke, boeiende, mooie en stokoude mensen te veroordelen? Ik kijk, luister en leer liever en dat is precies wat deze prachtige film mij heeft laten doen.

Presidenten

The Simpsons is mijn lievelingsserie. Behalve extreem grappig, vertederend en verslavend is de satire op de Amerikaanse samenleving bij vlagen briljant. De aflevering Treehouse of Horror VII, de zevende van de aan het begin van elk seizoen uitgezonden Halloween-afleveringen, bestaande uit drie kleine stukjes van met filmverwijzingen volgepropte absurde horror en science ficiton, is domweg geniaal. Kang en Kodos, twee kwijlende en oerslechte aliens, nemen de wereldmacht over door zich te vermommen als Clinton en Dole, de presidentskandidaten van 1996, het jaar dat de aflevering uit werd gezonden.

Het knappe is dat de laag van absurditeit zo dik is, dat de satire toegankelijk is voor iedereen, maar tegelijk messcherp kan zijn, omdat een uitvergroting van deze schaal niet door mogelijke censoren serieus genomen wordt. In tegenstelling tot South Park, dat door helemaal niemand serieus genomen wordt en zich vooral richt op het schenenschoppen, is deze tekenfilm wel degelijk inhoudelijk interessant. The Simpsons zijn serieus en beladen, maar tegelijk grappig en licht. De kritiek op het twee-partijensysteem, het toenmalige buitenlandbeleid en de oppervlakkigheid van de verkiezingsstrijd is niet voor de poes. Een paar voorbeelden:



Kang: I am Clin-Ton. As overlord, all will kneel trembling before me and obey my brutal commands. End communication.
Marge: Hmm. That's slick Willy for you. Always with the smooth talk.



Kodos: Abortions for all!
Crowd: Boo!
Kodos: Very well. No abortions for anyone!
Crowd: Boo!
Kodos: Hmm. Abortions for some... miniature American flags for all of us!
Crowd: Yeah!


Kang: It's true. We are aliens. But what are you going to do about it? It's a two party system, you'll have to vote for one of us!
Guy in crowd: Well I believe I'll vote for a third party candidate.
Kang: Go ahead, throw your vote away. Hahahaha!





Marge: I don't know why we have to build a ray gun to aim at a planet we've never even heard of.
Homer: Don't blame me. I voted for Kodos.

Duivendrecht

Op station Duivendrecht waren daarnet heel veel mensen. Er stonden zeker honderd tieners op de metro richting CS te wachten. Ik heb goed gekeken en zag niet één tiener van Nederlandse afkomst. Bovendien telde ik zes agenten in uniform en vier 'stillen'.

Mijn geduldige observatie - ik had toch niks beters te doen - ten spijt kon ik noch zien waarom er zoveel tieners waren, noch waarom er zoveel agenten agenten waren, noch welk verband er was tussen deze twee aanwezigheden.

Gegrond hypothetiseren kan ik wel. De agenten hielden de tieners heel goed in de gaten. Er werd onrust verwacht.

De tieners vertrokken in de eerste bomvolle metro. De agenten waaierden uit. Ik nam de trein naar Amstel.

Ik schrok omdat ik me bedacht dat veel van deze tieners een kleine kans maken om goed terecht te komen. (En ik schrok van het feit dat ik dit bedacht, zonder gegronde redenen.)

Ik schrik als ik me bedenk dat mijn te snel gemaakte oordelen kloppen. Allochtone jongeren hebben minder kansen dan autochtone.

Al schuif je het grootste deel van de oorzaken van dit probleem af op eigen verantwoordelijkheid, blijft over dat er meer moet gebeuren om deze ongelijkheid kleiner te maken.

De egalitaire basis van de politieke waarden die we allemaal (?) onderschrijven vereist dit, for their sake. De groeiende kloof tussen autochtoon en allochtoon vereist dit, for every one's sake.

Storm

De elementen blijven de mens de baas.

De treinen liggen stil.

De voorstelling van een afstuderende vriendin is afgelast omdat niemand komen kon. Sneu dat zij geen elementen de baas is.

Storm is ook een strip over Storm en zijn Roodhaar.

Mijn Roodhaar kwam terug van het station. Fijn dat ook zij geen elementen de baas is.

Nieuw (verbeterd recept)

Naast onderstaande twee posts is er nog iets nieuw op dit weblog.

Dankzij de nieuwe versie van Blogger ondersteun ik nu (eindelijk) RSS feeds. Technisch onderlegden kunnen nu ophouden met lezen en blij zijn. Mensen met vraagtekens boven hun hoofd lezen verder...

Deze nieuwe mogelijkheid houdt in dat je kunt zien dat er nieuwe verhaaltjes op het weblog zijn, zonder dat je de website hoeft te bezoeken. Je kunt hier op verschillende manieren gebruik van maken. Bijvoorbeeld:
Mensen met een Google Account kunnen via de dienst Google Reader een soort map aanleggen met hun favorieten weblogs, en zo in één keer zien wat waar nieuw is.
In Firefox en Internet Explorer kun je een zgn. Live Bladwijzer aanmaken (klik op het oranje icoontje rechts in de adresbalk). Zo'n bladwijzer verwijst niet alleen naar mijn pagina, maar laat meteen zien wat er nieuw is.

Handig hoor...

Een warm hart

Weet je wanneer ik een warm hart had?

Afgelopen zaterdag was het bomvol en ook waren er vrienden van mij. Ramses Shaffy kroop na veel wijn achter de piano van Eik en Linde. Hij speelde een melodie en improviseerde de tekst. Alle tafels en de bar werden stil en de hoofden draaiden en iedereen luisterde. En hij zong gewoon over de avond en het café en zijn aanwezigen. En toen zong hij ook over mij. En het lied hield op en er was applaus en blijdschap en een vriend liet een traan.

Weet je wanneer ik een warm hart had? Afgelopen zaterdag in mijn kroeg toen er vrienden waren en muziek gemaakt werd en Ramses mijn naam zong en ik wist dat dit een wereldzaak was en dat iedereen het mooi had. Toen had ik een warm hart.

Bij het opruimen was het stil. Ik hing een wijnglas op zijn kop en het tikte voorzichtig tegen het andere wijnglas en deed "ping... ping... ping... ping...". Ik trok zachtjes aan het glas en liet het los zodat het geluid nog eens kwam.

Janet en de eekhoorn

De laatste tijd ben ik weer erg goed in het laten liggen. Zodoende blijft alles liggen. Tijdsdruk noch zelf-indoctrinatie werpen vruchten af. Naast ikzelf en mijn studie heeft ook dit weblog te lijden onder het liggen-laten. De oplossing is volgens een fictief zelfhulpboekje uit de Amerikaanse jaren '50 niet al te moeilijk, Zoals geciteerd door The White Stripes in het nummer Little Acorns:

"When problems overwhelm us and sadness smothers us, where do we find the will and the courage to continue? Well, the answer may come in the caring voice of a friend, a chance encounter with a book, or from a personal faith.

For Janet, help came from her faith but it also came from a squirrel. Shortly after her divorce, Janet lost her father, then she lost her job. She had mounting money problems. But Janet not only survived, she worked her way out of despondency and now she says life is good again. How could this happen?

She told me that late one autumn day, when she was at her lowest, she watched a squirrel storing up nuts for the winter. One at a time, he would take them to the nest; and she thought ''If that squirrel can take care of himself with a harsh winter coming on, so can I. Once I broke my problems into small pieces I was able to carrry them just like those acorns; one at a time.''

Wees de eekhoorn! Wees de eekhoorn, al zijn het maar één of twee nootjes.

Alles

Bijna een maand radiostilte...

Niets over een geweldig oud en nieuw
Niets over het begraven van ons konijn
Niets over lekker eten
Niets over vrouwen
Niets over Waltz, Babel, Susies Haarlok of Tom Waits
Niets over geluk en ongeluk of hypotheses daaromtrent

En al helemaal niets over filosofiepapers

Alles goed voor in 2007! (Met goede feesten, zonder dooie konijnen, met lekker eten en vrouwen en kunst, en met veel geluk en zonder veel ongeluk, en met afgeronde filosofiepapers.)