Gisteren opende ik de dag met twee films in het arthouse-achtige Village Theater in de Lower East Side. Wendy heeft een zgn. Courtesy Pass dus de kaartjes waren gratis :) Ik had me verslapen dus we moesten ons te voet downtown haasten om tijdens de laatste trailer binnen te komen.

Les Invasions Barbares (Canada/Frankrijk, 2003, Denys Arcand) heeft dit voorjaar zeer terecht het slappe thee met dito kaakjes-drama De Tweeling verslagen bij de Oscars. Een zeer goed geschreven drama rond een stervende professor geschiedenis en zijn niet intellectuele maar stinkend rijke zoon dient als kader voor een film over de westerse wereld na 9/11. Zonder direct in te gaan op schuldvragen of oplossingen worden universele thema's aangesneden op een manier die veel van de kijker's intellect vraagt: de natuur van de mens, religie en ongelovigheid, geld en macht, onschuld en distantie, Amerika. Heel goed en eigenlijk (nu al) verplichte kost voor de bewuste bewoner van het derde millennium.

The Dreamers (Les Innocents, Engeland/Frankrijk/Italie/VS, 2003, Bernardo Bertolucci) gaat over drie jonge filmgekken in het "revolutionaire" Parijs van eind jaren '60. Een film over film, propvol verwijzingen naar Godard en zijn kornuiten en oude Hollywoodfilms, zowel in stijl (met vorm- en fragmentcitaten) als in de obsessies van de hoofdpersonen die naast film vooral over seks gaan. Ook al zo ontzettend goed en verplichte kost, een geweldige schets van "de geboorte van de moderne cinema".

Daarna heb ik Sofie voor de tweede keer opgehaald van haar werk. We zouden naar de "New Films, New Directors; Directors Party" gaan, waarvoor ik van Wendy een uitnodiging gekregen had. Er was op het RTL-kantoor bezoek van Margreet Spijker (die het octendnieuws schijnt te presenten, ze kwam me niet bekend voor) en haar vriend Sjoerd. Met hullie en Henk, een van de producenten van RTL in New York en de baas van Sofie, zijn we een bar in gedoken. Dat was supergezellig maar voordat we het wisten waren we een beetje zat. En dan moesten we nog naar het feest. Dat bleek een beetje mak maar wel gezellig en de drank was gratis. Echt heel leuk om zo met mijn nichtje de stad in te gaan. Dat moet nog eens!

Vandaag haf ik met Olaf afgesproken maar ik ben weer door de wekker heengeslapen (het lijkt hier gvd Amsterdam wel!) en toen ik twee uur te laat bij zijn appartement aankwam was hij er niet meer. Stom en jammer (me=jerk), want ik had hem graag weer eens gezien en zijn schema is superdruk, weet ik. Maar ja, het komt er nog wel...

Sta ik daar dus moederziel alleen op Broadway in de Upper West Side. Ik besloot verder te lopen en bezocht op mijn dooie gemakje de plaatselijke kathedraal (ja, die heb je hier ook, zijn het met wat minder statigheid en prestige dan in Parijs of Rome) en de campus van Columbia (een brok statigheid en prestige). Mijn honger en de Rough Guide stuurde me het schattige restaurantje "Good Enough To Eat" in waar ik een heerlijke Meatloaf Dinner geserveerd kreeg door de aardige bediening in een door zwart met witte koeien gedomineerde inrichting. Het menu telde meer soorten zelfgebakken taart dan hoofdgerechten maar ik moest het toetje overslaan want ik zat vol en denk af en toe ook nog aan mijn budget, dat niet gaat volstaan als ik nog twee maanden zo doorga.

Het voelt alsof ik al maanden op weg ben terwijl ik nog niet eens twee weken geleden landde. Ik merk dat ik het leuker vind om met iemand op pad te zijn dan alleen. Gelukkig heb ik vrienden hier in New York, maar dat is niet overal zo en ik onmoet niet echt nieuwe mensen. Ik denk zo nu en dan dat ik toch liever eerder terugga dan gepland, maar dwing deze gedachte weg, hoewel ik niet weet met welk vooruitzicht. Klaag klaag, en ik heb ook al vier dagen keelpijn.

Blijven jullie mails sturen? Ik vind het leuk om te horen wat ik (niet) mis in Amsterdam!

Voelde me vandaag helemaal thuis want ik heb de stad doorgefietst! Nu niet zoveel tijd, dus foto's en verhalen volgen later.

Vandaag heel lang uitgeslapen. Gisteren was ook zo vermoeiend. Eerst met Wendy mee geweest naar een persvoorstelling van een van de films die hier draait in het kader van het programma "New Films, New Directors": Le Monde Vivant. Een onbeschrijfelijke kutfilm echt, maar ja, ik zat wel in de zaal met de criticus van de New York Times...

Daarna rondgewandeld in het zuidelijkste deel van Manhattan, waar zich o.a. Wall Street, het stadhuis en Ground Zero bevinden. Deze laatste ziet er al een stuk beter iut dan toen ik er afgelopen zomer was. Er wordt flink gebouwd en er staat al een nieuw station voor de commuter train naar New Jersey, die onder het WTC doorloopt. et weer is zo verbazend goed hier, mensen lopen in T-shirtjes rond.

Ook daar is de South Street Sea Port, dat nu vooral dienst doet als een touristische attractie maar waar het ook nog stinkt naar de vismarkt en een heel mooi uitzicht op de Brooklyn Bridge en Brookyn Heights biedt. Er lag een prachtige clipper aangemeerd, dat het schip "Stad Amsterdam" bleek, inclussief oer-Hollandse bemanning. Voor de rest zie je hier helemaal geen Nederlanders.

Toen hebben Wendy en ik de metro richting uptown genomen en hebben we het kraakverse winkelcentrum Time Warner Centre bekeken en ik realiseer me nu ineens dat dat plein Comlubus Cricle heet en dat de schat die Daan, Marike en Jonathan drie weken geleden voor me verstopt hebben zich daar moest bevinden. Oh jee, dat wordt snel terug gaan.

Om 18 uur moest ik op 57th Street zijn om Sofie van haar werk te halen. Ze zit daar in een kleine kelder samen met het Duitse RTL en werkt volgens mij heel hard. Het leek erop dat ik in drie dagen meer van New YHork ezien heeft dan zij in de weken dat ze hier zit. We moesten ons haasten naar Penn Station om daar de trein naar Newark (een lelijke en criminele stad in New Jersey, half uurtje vanaf Manhattan) te nemen. Daar wachtte Bernard op ons, een vriend van Sofie die ze nog kent van toen ze hier een semester studeerde. Hij nam ons mee naar een optreden in de plaatselijke schouwburg van een groep muzikanten uit Marokko die samen met een gospelkoor uit North Carolina optraden en zowel islamitische, joodse als christelijke gebeden muzikaal ten gehore brachten. Dit alles opgedragen aan de kindertjes van Israel en Palestina Heel multi-culti en PC maar wel geweldige muziek. Mooi man.

Bernard ging naar het optreden met zijn professor en klas van een postgraduate vak Arts Management of iets dergelijks dat hij volgt op het daar vlakbij gelegen Rutger's University. Zo zit je ineens aan de Budweiser met een groep studenten in New Jersey. Vreemd maar leuk. Bernard is een hele relaxte gast, ontzettend aardig, beleefd en geinteresseerd. Toen we terug in de stad waren ben ik wat met hem wezen eten in een diner, Sofie was toen al afgezwaaid (moe na een week beulen), we gingen ook even langs zijn appartment, wat echt een belachelijk goed gelegen, ruim en luxe toko is voor een student.

Na geconstateerd te hebben dat het echt te vaak overstappen zou zijn om terug te gaan met de metro of bus (ik begrijp echt geen zak van het openbaar vervoer hier) besloot ik de mooie avond te besluiten met een flinke wandeling. Zo zag ik nog een stuk Chelsea door mijn dichtvallende ogen alvorens als een compleet uitgeputte maar zeer tevreden New Yorker in slaap te vallen.

Downtown New York, op Delancy Street in een hip koffie-lounge-internet-games-dj ding. Ik heb 30 minuten gratis gekregen bij mijn Latte.

Gisteren heelhuids met de bus aangekomen. Niet echt een aangename rit, maar het was maar 4 1/2 uur en ik verwachtte geen businessclass voor mijn ten bucks. Wendy Lidell, een vriendin van mijn vader die ik hier vorig jaar zomer heb ontmoet is geweldig! Het appartement naast haar wordt verbouwd en ik mag daar slapen, douchen en de koelkast gebruiken. Voor de rest ben ik haar gast. Zo aardig!

Mijn optrekje wordt zo nu en dan bevolkt door Richard, die daar bezig is met het aanleggen van de IKEA keuken en het afwerken van de muren in de hal. Het is mooi maar flink rommelig en stoffig. Het gebouw is een zogenaamde co-op, een soort vereniging van eigenaren. Beneden zit een heuse doorman in de lobby en de lift heeft muziek. Het vreemde is dat de apartmenteigenaren niet zelf de temperatuur van de kachel kunnen regelen, dat gebeurt centraal. De enige manier om het niet te warm te hebben is alle ramen en de deur naar mijn balkon (jaja!) open te zetten. American wastfulness ten top!

Ik mag me vreselijk gelukkig prijzen met dit huis, wat een mazzelpik ben ik. Het is hier verbazend warm maar het regent wel de hele dag. Wendy heeft me een stuk downtown (East Village en Lower East Side) laten zien en leest nu de Variety. Ze moet zo weg maar ik ga haar nog even gezelschap houden. Ik heb al een Rough Guide gekocht, deze zal me de komende weken leiden. Vandaag ook nog even contact opnemen met Olaf (vriend van filosofie die hier aan Columbia University aan het promoveren is) en Sofie (die ier als stagaire bij RTL4 werkt) en afspreken. Ik heb zin!

Snel meer...

Zondag heb ik met Sara de Prudential Tower beklommen (52 verdiepingen in 20 seconden). Het echt hoge en superstrakke John Hancock Buidling is sinds 9-11 niet meer toegankelijk maar hij pronkt dus wel in het prachtige uitzicht vanaf zijn collega.

Vandaag en gisteren ben ik alleen op pad geweest in Cambridge en Back Bay. De Rosebud Diner vormde een hoogtepunt met zijn authentieke sprookjesachtige uiterlijk (serveerster met groot wit haar en touwtje aan haar bril incluis) en zijn heerlijke juicy Charburger met Coleslaw.

Verder beleefd: veel coole winkels (van tweedehandsboeken tot "Life of Brian" action figures); de prachtige film In America; AI en hologrammen in het MIT Museum; afhaalpizza-rondgehang in dit studentenhuis, dat nu ik bijna verderga bijna als thuis voelt; Boston via het schermpje van mijn camera zien; het kopen van mijn busticket naar New York voor $10,- in een vage Chinese bakkerij die ik zonder Sara nooit gevonden had.

Morgenochtend verzilvering van het veel te goedkope ticket. Het zal me benieuwen wat dat voor rit wordt. Voor die tijd prop ik ook nog wat foto's online.

Op de bank in de huiskamer draadloos online met een iBook, iedereen in dit huis heeft er een... chill... Vandaag ben ik in het plaatselijke Chinatown geweest dat een uitwisseling heeft met zijn New Yorkse collega in de vorm van een $10 kostende busverbinding. Alvast voor woensdag een ticket gekocht. Voor de duidelijkheid: het is goedkoop! Dat geldt voor lang niet alles hier en met de creditcardrekening van mijn nieuwe speeltje in het vooruitzicht ben ik van plan om vanaf nu een stuk voorzichtiger met mijn dineros om te springen.

Ik vergat trouwens bijna te vertellen dat ik naar The Passion Of The Christ ben geweest. Ik kan jullie alvast behoeden voor teveel opwinding vooraf en een grote teleurstelling: deze film ZUIGT! Super pretentieus en extravagant voegt het niets maar dan ook niets toe aan onze kennis van dit bijbelverhaal dat volgens onze Mel een gory slowmotion bloedbad met wat slappe flahsbacks - waarin Jezus' ideeen tot New Age gebrabbel gereduceerd worden - is. De ophef over het antisemitisme in de film is in zoverre terecht dat alles aan deze film wringt, van de knullig uitgesproken Latijnse en Aramese teksten tot de ongenuanceerde (jaja, ik ook) manier waarop de schuldigen aangewezen worden. Als ik iets aan de film over heb gehouden: Lord, forgive this filmmaker for he knows not what he does.

Vandaag heb ik mijn camera aangeschaft bij Best Buy. Een Canon Powershot A70 en lekker veel extra geheugen. Bij het uitproberen in het schattige en typische suburb Brookline Village kwam mijn creatieve energie goed naar boven.

Vanaf heden is daarom ook mijn digitale fotoboek geopend (met dank aan genereuze gastheer Esheep). Met geduld volgt meer: Lucas Photo Book. Have fun!

Twijfel en onzekerheid over wat me te wachten staat. Ik dacht dat het wel over ging met het landen van het vliegtuig. Maar nu begint pas het keuzes maken en de confrontatie met mijn beslissingen. Ik wist het wel, maar het voelt raar.

Boston is een leuke stad! Het is vrij klein maar nog niet overzichtelijk. Dat komt natuurlijk omdat ik eerst steeds achter Sara aanliep. Vandaag ga ik alleen op ontdekking uit. Wat is al gemekrt heb is dat de mensen hier heel relaxed zijn, ook op straat. Behulpzaam en vriendelijk maar niet bemoeizuchtig of opdringerig. De bevolkinsgsamenstelling lijkt af en toe wel 95% jonge studenten, 5% anderen. Er zijn hier iets van 30 universteiten. Harvard en MIT zijn het meest bekend en prestigieus. De campussen zijn heel groot en best toegankelijk. Nader onderzoek gewenst.

Ik pit hier heel gezellig in een studentenhuis. Huisgenoten zijn best open en leuk. Er wordt veel gezopen, TV gekeken, op bezoek gegaan en uitgeslapen. De meesten zitten op een kunstopleiding en ik ben gisteren naar en expositie van een van hen geweest, tegenover het Red Sox honkbalstadion. Ik vraag me wel af of ik hier asls student zou kunnen aarden. War hierin de overwegingen zouden zijn weet ik niet. Nog geen overzicht en wat verwarrend allemaal.

Aangekomen en op de lapMac van lieve Sara mijn eerste Amerikaanse bericht. De douane deed moeilijk, zoals ik vreesde; ik werd apart genomen (oeoeoeh). Why are you here? If you are a student, why aren't you in school? How much money do you have? What luggage did you bring? Mijn tas mocht gelukkig wel ingepakt blijven.

In Boston heeft het de afgelopen dagen gesneeuwd. Er ligt een flink pak van St. Patrick's Day. Het vliegveld en de metro zijn flink morsig. Het doet allemaal ouderwetser aan dan ik verwachtte. Sara's huis is gezellig en haar huisgenoten zeggen vaak "like" en "dude". Meer eerste indruk volgt als ik ook echt de stad gezien heb.

Wat een dag (om te vertrekken). Morgenochtend ben ik om half 5 op Schiphol om om 7 uur op te stijgen, als alles goed gaat uiteraard. Nu zit ik midden tussen de troep die meegaat. Het moeitlijkste is volgens mij om dingen niet mee te nemen. Alles komt immers ooit wel eens van pas. The Bare (Bear, volgens Jungle Book) Necessities. Ik kook nog niet over, en dat houden we zo.

De afgelopen dagen heb ik al mijn lieve vrienden kunnen spreken, iedereen kwam op bezoek. Het is fijn om te merken dat er zo veel mensen zijn die om me geven en vooral om wie ik geef. Ik ga zware tijden tegemoet, maar ik (ont-)houd de steun en liefde (Dr. Lucas on the Oprah Show, ik word al een echte Amerikaan).

Vanaf morgenmiddag heet mijn webblog: Lucas is in US. Hopelijk is dat ook zo, letterlijk en figuurlijk. Bedankt allemaal en ik zie jullie graag reageren op mijn blog de komende drie maanden of krijg ik mailtjes? (ik hou van mailtjes). En uiteraard zie ik eenieder deze zomer, met hetzelfde weer als nu.

Kus!

Zojuist met Michiel naar Blue Velvet geweest in Pathé de Munt, deze film draaide in het kader van de zongenaamde Orange Comebacks. Ik vind dit initiatief geweldig; er zou in Amsterdam veel meer gelegenheid moeten zijn om klassiekers of 'oude' films te zien. Het zijn de films waar je al van gehoord hebt en weet dat ze goed zijn. Bovendien geldt voor film in het algemeen dat het bedoeld is om in de bioscoop te bekijken (en niet iedereen onder ons leefde al bewust toen Metropolis uitkwam). Video is hoogstens een mislukte herkauwing van het oorspronkelijke werk. Hoewel het schijnt dat de recentere Hollywoodproducties wel degelijk rekeking houden met vertoning op een klein beeld (tempo, uitsnede, geluid, etc.). But I digress.

OK, ik ben de grootste mazzelpik met de beste netwerkskills. Ik kan in New York een paar weken pitten / passen op een appartment van een kennis van een kennis dat gerenoveerd moet worden (en dus in niet al te beste staat zal zijn, maar ja boeien) op Manhattan! East 22nd street op de hoek met 2nd Avenue. Go Charlie, it's your birthday!

AAARGH. Lidewy Hendriks, de weer- en verkeersdoos van AT5 die mij altijd doet gruwelen en zappen, is opgewaardeerd. Ze slist nu het nieuws. Wel makkelijk voor haar: ze weet nu tenminste waar ze haar handen moet laten. Gelukkig ga ik naar een plaats die niet binnen de regio Amsterdam valt de komende maanden.

Och en wee, welk een ellende moet de Amsterdamsche mensch daagelijks doorstaan...

De vreselijke nervositeit die mij altijd plaagt voordat ik op reis ga stijgt tot ongekende hoogten. Ik kon altijd al niet slapen voordat we zes dagen op schoolreisje naar Bakkum gingen. Ben dus benieuwd hoeveel nachten slaap me nog gegund worden de komende tijd. Het vliegtuig vertrekt donderdagochtend om 7 uur, dus op een nacht daarvoor heb ik de hoop al opgegeven. Biologische klok is toch wel fokked op als je zoveel tijdszones overbrugt.

Lancelot is cool en handig. Hij bouwt voor mij een online foto-boek zodat ik tijdens mijn reis mijn belevenissen ook visueel kan delen. Thanks man! Zodra het zover is, is de link uiteraard op mijn blog te vinden.

Rest mij nog slechts de aanschaf van een digitale camera. Ik dacht aan een Canon Powershot A60. Kost ongeveer €200,- in Nederland, maar veel minder in de VS, als het goed is.

Gisterenavond speelde Stereolab in de Paradiso. Ik ging met mijn zus mee. Het was supergoed. De band speelde vooral nieuwe nummers, het geluid was veel meer rock-achtig dan wat ik van ze gewend was van vroeger. Maar de muziek voelde goed en het was zo voorbij! Het voorprogramma, het Duitse To Rococo Rot was een soort vage elektronica band, maar wel heel geinspireerd en meeslepend.

Vanavond in Toscana op de Haarlemmerstraat (standaard!) een soort samenkomst van oud-klasgenoten van de de lagere school. Doen we eens in de zoveel tijd. Moet wel gezellig worden.

Gisteren in het Ketelhuis presteerden twee bekakte dametjes het om me twee keer verse jus te persen (na het apparaat schoongemaakt te hebben) en het naar hun tafeltje te laten brengen en het voor ze op te laten schrijven waarna ze het verschuldigde bedrag na de hele avond gezeten te hebben op de cent af uit te betalen in voornamelijk 1 en 2 eurocent muntjes. Dat zijn nog eens goede klanten, daar doe je het voor als vrijwilliger!

Weet je wat goed nieuws is? Dat er nu letterlijk bij mij om de hoek op de Westerstraat een filiaal van Moviecenter zit, dat is goed nieuws!

Vanavond speelt in de Panama de Philharmonic Funk Foundation en het schijnt dat sommige vriendinnen van mij in die band (?) musiceren. Dus dan ga ik maar kijken. Zowieso nog nooit in die toko geweest. Het zal mij wat worden!

Zit nu Quake 3 te spelen op een LAN-avond van een vak over computer games bij Media en Cultuur. Wel handig, dat alle computers e.d. al opgesteld staan en dat de competitie niet al te hard is ;)

De winnaar van de Lucas is Log Oscar Poll (moet eigenlijk Poule of Pool zijn?) is geworden... Luc! Hij had vijf van de zeven categorieën goed voorspeld. Nummers twee, drie/vier en vijf zijn resp.: Loes (4 goed), Lancelot/Anna (3 goed) en Lucas (2 goed).

De uitslag op IMDb

Gefeliciteerd Luc, je prijs wordt een dezer dagen verzilverd.

Jahoor, alle 11. En daarmee verslaat The Reurn of the King (maar eigenlijk de hele trilogie) Titanic en Ben Hur, die er ook 11 hadden, maar met meer nominaties.

Het was me een hele zit en nu ga ik slapen! De uitreiking van de Lucas is Log Oscar Poll Prijs volgt morgen...

8 van de 8 voor LOTR. Gaat nergens meer over... (Maar we (behalve Lancelot) zijn nog wel wakker!)

Lord of the Rings krijgt ze echt ALLEMAAL! (Tot nu toe alle categorieen waarvoor 'ie genomineerd is) Billy Christal: "It's now official: there's nobody left in New Zealand to thank."

We zijn het er hier over eens dat Liv Tyler er vet cool uitziet in haar typetje. En we vinden het raar dat Sting en Elvis Costello alleen maar mogen hummen bij de uitgevoerde folkliedjes uit Cold Mountain.

Coming to you live from mijn slaapkamer. Zit met Loes en Lancelot de Oscars te kijken.

Het begon met een neptrailer waarin Billy Christal (dit jaar weer de showhost) in alle genomineerde beste films parodierend optreedt. Michael Moore werd op een briljante manier teruggepakt voor zijn speech vorig jaar: midden op het slagveld van Return Of The King waar Christal als Legolas een Oliphaunt bestijgt verschijnt Moore met een camera op zijn schouder: "shame on you hobbits, stop this war!" en wordt platgewalst door een grote poot. Heerlijk!

De eerste Oscar is trouwens binnen: Tim Robbins voor Mystic River. Later meer...